Ruhumun Kürtaj Senaryosu



Ruhumun kürtaj senaryosundan, vücudumdaki stigmata artıklarının, kadehteki yanılsamalarını izliyorum gözlerindeki perdede, sen uyumaya devam et, ben ne de olsa ölü çocuklarımın kum havuzunda filmler çekmeye devam edicem, peliküllerimdeki küllerle, ama hiçbir şey bana dur diyemeyecek, ne sen, ne de beni seven.

Göz kapaklarını izliyorum, sinema perdesi sanki, bunu ben yaratıyorum, biliyorum, peki neden sen? Tek sen mi vardın yanımda uyuyan yoksa yanımda uyuyan ben miydim? Sinema dediğimiz bir algılama biçimiydi mi ki ben kadehlerimde boğulan çocuklarımı görüyorum iki analog projektörün geçişlerindeki saniyelerde?


Büyük bir perde gözlerimde, sevenim yanımda izliyoruz seni…

Beni neden öldürdüğünü sormak istiyor biri, ama susturuyorum ölü sevicimi, ölü sevincimi diriltiyorum, ölü seyrüsefer sefalarındaki havuzlarımın musluklarını açıyorum ve her dilden dualar geliyor kulaklarıma. Adıma pişirilmişlerin mideden aforoz edilmişlerini de biliyorum, onlarda yanımda göz yaşlarınızla birlikte, hani kuruduğunu, buharlaştığını sandığınız.

Ama bir şeyi çok merak ediyorum; kürtaj sırasında makas mı unutuldu midemde ya da makas mı saplamıştın sen hayallerime, makasladığın senaryomdaki çocuklarıma?

Perde kapanıyor artık, artıkları yüreklerinizdeki mavilikten koparmanın tam vakti, korkmayın sizin bildiğiniz gibi kırmızı akacak kan!