Ezgi doğduğundan beri bir baba olarak, sorumluluklarım sebebiyle normal insanlar gibi normal mesai saatlerinde çalışıyorum. Arkadaşlarım da bilirler ki bunun öncesinde sürekli gece çalışan biriydim. Gece çalıştığım süre boyunca (bu süreç yaklaşık olarak 5 yıla denk geliyor) haliyle bütün sosyal çevrem hep gece çalışanlardan oluşuyordu. Tabi gecenin bir yarısı her yer kapalı olduğu için bir kafede buluşmak, misafirliğe gitmek gibi gerçek anlamda bir sosyal çevremin olduğu söyleyenemez, sadece e-sosyal çevrem vardı. Bu da tabi normal insanlara göre beni a-sosyal yapıyordu. Çünkü normal insanlar hayata başladığı noktada ben uyuyordum ve onlar yataklarına girdiklerinde ben çalışıyordum. Haliyle normal insanlarla hiç ilgi-alakam yoktu. Güneşi görmedikçe, normal insanları da hiç görmedim. Bu süreçte en hoşuma giden zaman, sabah uyumayıp, şehrin en kalabalık noktasında saatlerce oturup insanları izlemekti. Yoğun bir gecenin ardından bu bana büyük bir ödül gibi geliyordu. Gerçek sosyal çevremle ise görüşmeye pek imkanım olmuyordu, çünkü onlarla görüşebileceğim saatlerde, yani onlar işlerinden çıktıkları zamanda ben işe başlıyordum. Bunun zor bir durum olduğunu sanabilirsiniz ama bence en iyi çalışma yöntemi bana göre gece çalışmaktı. Çünkü odaklandığım bir işim vardı ve odak noktamın dağılmasını istemiyordum. En iyi odaklandığım zaman ise geceydi. Çünkü kapım çalmıyor, telefonla kimse aramıyordu. En önemlisi şehrin kuru gürültüsü yoktu, korna sesi yoktu, motor sesi beynimi .ikmiyordu…vs. Yani daha iyi konsantre olabiliyordum.

Gece çalıştığım 5 yıllık sürecin, 2 yılını evde home-office çalışarak, 3 yılını da bir ofis işleterek geçirdim. Aslında ilk 2 yıldan sonra, artık normal insanlar gibi yaşamak istediğim için ofis şartlarına bağımlı kalmak adına bir ofis açmıştım. Ama 7 kişinin çalıştığı bir ofiste konsantre olmak çok zordu. Gelen telefonlar, müşteriler, misafirler derken çalışmak ne mümkün. En basiti öğle vakti ne yesek diye düşünülmesi bile bir dertti benim için. Bir arkadaşınız ziyaret ettiği zaman, git diyemedikçe sizin mesainizden çalması da sorundu benim için. Bu yüzden hep “iş”ime yarayacak kişilerle arkadaşlık yapıyorum artık. Hayır çıkarcı olarak tanımlayamazsınız beni. Facebookta komik video paylaşan arkadaşınızla ofisinizde geyik yapmayı mı istersiniz, yoksa Twitter’da bir makale paylaşan arkadaşınızla, o makale hakkında tartışmayı mı istersiniz? Odaklandığınız bir iş olduğu sürece, geyik yapmak hep vakit kaybıdır. Tamam insanın hoş sohbete de ihtiyacı vardır ama mesai saatlerinde bu olmamalıdır. Ama zaten odaklanmamışsanız, o ofiste sadece iş olsun diye duruyorsanız, geyik yapmak sizin hakkınız. Ne kadar da güzel mesai dolduruyorsunuzdur.

Ofisi açtığım ilk bir kaç ay düzenli mesaiyi denememe rağmen, bu bahsettiğim bütün dış etkenler yine beni gece çalışmaya itmişti. Sürekli normal insanlar gibi yaşamak istesem de, odaklandığım iş için harcamam gereken mesai için en uygun zamanın gece olduğunu gördüm. Evet gece sessizdi ve sizi rahatsız edecek hiç birşey yoktu hayatınızda. Ve daha da fazlası, şöyle bir çalışma şeklim vardı:

Normal mesai saatlerinde çalışan kişiler, mesailerini bitirdikten sonra bütün işleri ben devralıyordum. Bütün işleri toparlayıp, üzerine çalışmaya başlıyordum. Son olarak sabah saatlerinde ise işleri bir güzel havuzda biriktirip, kimin üzerine ne katması gerektiğine dair masalarına ufak notlar bırakarak evime gidiyordum. Yani ilk işim günü kontrol edip, doğru yola sokmak, sonrasında ise üzerine birşeyler katmak ve ertesi günü planlayıp devretmek oluyordu. Böylelikle ofiste daha fazla çalışılıyor ve işler daha hızlı ilerliyordu. Herkesin ortak sürede mesai yapması için bir kişinin kontrol mekanizması olması, denetlemesi ve planlaması ve işleri paylaştırması gerekiyordu ama bir kişi daha çalıştırmak için gerekli unsurlara henüz sahip değildik. Bunu benim üstlenmem, hem işin sahibi olarak daha doğru yolda ilerlememize neden oluyordu, hem de gece çalıştığım için daha huzurlu oluyordum. Bu işleri, normal mesai saatlerinde de yapabilirdim ama bu sefer hayal dünyam körelir ve yaratıcı biri olamazdım. Rahat olamadığım için üretemez, dış etkenlerle uğraşırken daha sinirli biri olurdum.

Tek başıma sessiz sakin çalışırken ve bütün dertlerden uzak dururken, odaklandığım işe daha fazla değer kattığımı düşünüyorum. Çalışma arkadaşlarımın da katkısıyla hedefe daha hızlı yaklaştık. Çünkü bunu tek başıma yapmaya kalksaydım daha yolun yarısına bile varamazdım. Sadece bu odaklandığımız işten kendimi çıkarttığımda bile, hem iş ilerlerken, ofisin maddi açıdan çalışabilmesi için gerekli bütçeyi gece müşteri işleri yaparak kurtarabiliyordum. Çalışma arkadaşlarımı müşteri işleri ile boğmak doğru değildi. Tek bir şey için toplandık ve bu doğrudan uzaklaşmak büyük bir tehlike olurdu. Bu müşteri para getirir ama zaman götürür paradoksuyla ilgili yazdığım bu yazıyı da okumanızı tavsiye ederim.

Baba olduktan sonra normal mesai saatlerine dönmem gerekti. Çünkü zombi bir baba imajı bana itici geliyordu. Normal insanların yaşam sürecine denk gelemiyorken, çalışıyorum diye kızımı görmeyecek değildim. Normal insanlar uyanırken benim uyumam bana bugüne kadar koymadı ama kızımla birlikte uyanıp, birlikte uyumak istiyordum. 15 aydan beri artık ben de normal insanlar gibi yaşıyor, normal saatlerde alışverişe çıkıyor, telefonlarıma cevap veriyor, kapım çaldığında seviniyor, arkadaşlarımla görüşebiliyorum. Buraya kadar iyi ama 15 ay öncesine kadar sahip olduğum e-sosyal çevrem artık yoktu. İki ucu boklu değnek tanımı tam bu durum için denilmiş olabilir. Normal mesai saatlerinde gtalk listemde herkes offline, sosyal ağlardan takip ettiğim bütün profiller ıssız. Ben uyurken, herkes uyanıyor, ben uyandığımda herkes uyuyor. Ne kadar garip değil mi?! Şimdi de ben farklı insan oldum. Bundan 5 yıl önce de tersi durum için farklıydım, şimdi dünya standartlarına göre normal oldum ama çevrem değiştiği için kendi normal çevreme göre farklı bir insan oldum.

Odaklanma sürecini geride bıraktığım için, Allah’a şükür işler artık rayına girdiği için eskisi gibi bu durum beni yıpratmıyor. Zaten daha iyi bir hayat için böyle çalışmıştım. Artık ben de normal bir insanım.

Bu vakte kadar normal insanlar gibi çalışsaydım, hayatı 2 yıl geriden takip ediyor olurdum. Şimdi gündüz takviyesiyle birlikte 2 yıl ilerideyim.

Not: Bu yazıyı gece mi çalışmak daha iyi, gündüz mü çalışmak daha iyi diye artılarıyla eksileriyle anlatıp, hangisinin daha iyi olduğunu söyleyerek nihayete erdirecektim. Ama yazarken farkettim ki gece çalışması yapmasaydım, güneşin kıymetini şuan bilmiyor olacaktım. Bence odaklanmanız gereken bir işiniz varsa bir süre normal hayattan uzaklaşın. Sonra güneşin keyfini sürersiniz. Ve o zaman anlarsınız neden gece var, neden gündüz var.

Sosyal Medya tanımı Türkiye’de henüz yapılmamışken, halen daha her sitede birlikte olduğumuz arkadaşlarım da bilirler ki biz bir şekilde sosyaldik ve kendi medyamızı yaratıyorduk. Facebook ve Twitter devleştikçe Sosyal Medya tanımı da herkesin en azından duyduğu bir isim halini aldı. Geri dönüp baktığımda ise sosyal hayatımı oluşturan arkadaşlarımın büyük bir çoğunluğunu şu an “ilkel” ve “enkaz” halindeki sitelerden edindim. Bu son “enkaz” ise friendfeed idi.

Friendfeed; Facebook’a satıldıktan sonra geliştirilmesi sonlandırılan ve giderek kan kaybetmeye başlayan, şuan ilkel diyemeyeceğim çünkü halen daha iyi bir kaç özelliğini başka bir serviste görmediğim için vazgeçemediğim bir siteydi. Ama gelişimi durdurulduğu ve 3. parti uygulama geliştirenlerin de elini ayağını kestiği için enkaz halini alması benim gibi vazgeçemeyenleri elbetteki çok üzmüştü.

Bu konu hakkında bir çok feed girildi (1 – 2), neler yapabiliriz (3), bu ortamı bir daha nerede bulabiliriz (4), bu kadar insanı tekrar nerede bir arada görebiliriz gibi binlerce soru dönüyordu ortaya. (Ek: friendfeed’in arama parametrelerinde 20 sayfadan daha fazla geri gidemediğim için aslında çok daha önemli konu başlıklarını bulamadım. Bu konu hakkında aklıma gelen feed’leri linkledim, denk geldikçe daha fazla eklemek isterim. Sizler de yorum olarak bu tür konu ve tartışmaları yorum olarak eklerseniz çok daha iyi bir kaynak çıkartmış oluruz.) Bu tartışmaların arasında ortak sonuç hep “-Neden kendimiz yapmıyoruz?” sorusu ile bitiyordu.

Yabancı sitelere bakıp, “-Gavur yapmış abi!” dedikçe ardından hep neden Türklerden hala özgün bir iş çıkmadı, neden hala klon siteler üretiyoruz diye de ayrı tartışma konuları da hala güncelken, friendfeed’in çöküşü ile neden kendimiz yapmıyoruz soruları birleşti. Çok farklı bir servis yaratacak “para”nın bizlerde olmadığını biliyorduk belki bu yüzden hep klon siteler yapıyorduk. Çünkü bilinçsiz insanlarla, melek yüzlü şeytan yatırımcılarla, fabrika tarzı ajanslarda komik paralara çalışan adamlar zamanlarını “yeni” bir şey yaratmak için ayıramıyorlardı ne yazıkki. Belki para harcamadan da yapılabilecek siteler varken, faturaların ardarda gelmesi bu kişileri saçma sapan adamlarla çalışmaya sürükledi. Onların saçma sapan işleri vakti, heyecanı, azmi… her şeyi öldürdü.

Neden biz yapamıyoruz diye konular açıldı, tartışıldı, bir kaç girişim de oldu ama yarıda kaldı. Logosu yapıldı, devamı gelmedi; arayüzü çizildi, devamı gelmedi; sistemi bitirenler bile oldu kopya dediler, olmaz dediler, tutmaz dediler, o’su kötü, bu’su kötü dediler şevki körelttiler. Evet parmak basmamız gereken önemli bir nokta ise yabancı siteleri paşa paşa kullanırken, Türk geliştiricilere bel altından vuruldu. Hatta ana avrat düz gidildi…

Kaç ekip bir araya geldi, kaç defa toplantılar düzenlendi, çoğu başlamadan, çoğu ise yarıda bitti. Çünkü tasarımı yapan adam, aptal bir müşterisinin işi için sabahladı ve hastalandı, kodu yazan adam bir önceki işinden parasını alamadığı için faturasını ödeyemedi, interneti kesildi…

Bunları bir araya getiren kişi kodu yazacak, tasarımı yapacak adam bulamadığı için bir fabrikada vardiyalı işe başladı.

Evet sorunlar çok, vakit ve nakit de çok yok. Bir çok girişime bunun gibi nedenlerden ya da binlerce sorundan ötürü devam edilemedi.

Bu ve bunun gibi sorunlar devam ede dursun bir gün quup diye bir site duymaya başladım. Açıkçası ben bu vakte kadar açıp bakmadım, sadece sosyal medyada paylaşılanlar kadar biliyordum. İlk satırda bahsettiğim arkadaşlarımdan bazıları neden artık friendfeed’te yazmıyorsun dediğimde, ben artık quup.com kullanıyorum demeye başlamışlardı ama benim yine de ilgimi çekmemişti. Çünkü nereden baksan aslında o da bir klon’du. Ve geliştirilemeyip o da çöplükteki yerini bulacaktı.

Günler geçtikçe daha çok duydum, daha çok insanın kullandığını farkettim. Demek ki yanılıyordum, demek ki bu sefer başarmışlardı, hala daha quup için emek harcayan insanlar vardı, onu geçtim friendfeed, twitter yerine artık sadece quup kullanan insanlar türemeye başlamıştı. Evet bu başardıklarının işaretiydi ve ben de artık dayanamayıp üye olmak istedim.

Üye olduğumda çok güzel özelliklerle karşılaştım, friendfeed’in bütün özellikleri vardı ve üzerine eklenmiş, keşke friendfeed’in geliştirilmesi durdurulmasaydı da şu özellikler de eklenseydi dediğim bir çok özellik quup ‘ta eklenmişti, eklenmeye devam eden bir çok özellik de vardı. Artık bu satırlardan sonra bize onları tebrik etmek düşüyor, gerçekten quup.com ‘da emeği geçen herkesi tebrik ederim. İyi bir iş çıkartmışlar ve şahsım adına diyebilirim ki Türkiye’nin Sosyal Ağı sonunda oldu!

Neresinden bakarsanız bakın o bir klon dememe rağmen, şuan kullandığımız sosyal ağlardan en iyi özelliklerin alınıp üzerine çok daha yeni fikirlerin de eklenmesi takdir edilesi bir durumdur. Kullanıcıların isteklerine cevap vermek büyüklüktür, gelecektir, vizyondur.

Bu başarıyı uzun zamandan beri yazı yazmadığım blogumda tanıtmak istedim, böylelikle bir çok konuyu da irdelemiş olduk. Ve Türkiye’nin Sosyal Ağı için ufak da olsa bir tanıtım yazısı ile ben de destek oldum. Lütfen siz de bloglarınızda paylaşın. Daha çok insan duysun, daha çok kişi kullansın. Umarım daha iyi olur, umarım başladıkları gibi iyi giderler demiyorum. Artık ümit edilecek seviyeyi geçmişler çünkü bundan sonra iş biz kullanıcılara kalıyor.

quup.com ‘da beni takip etmek için: Can PAÇACI

quup.com ‘a şuan alpha modunda olduğu için sadece davetiye ile üye olunabiliyor. Davetiye isteyenler bu yazının altında yorum bırakabilirler.

Bu wordpress eklentisi ile mümkün. Eklentinin ayar sayfasından, kaç harften sonra önermenin başlayacağını, sadece başlıklardan mı yoksa etiket ve kategorileri de dahil edelim mi diye çok güzel ayarları da mevcut. Ayrıca bir kaç farklı stil de seçebiliyorsunuz.

Bileşen olarak eklenen arama çubuğunda sorunsuz çalışıyor.

SearchAutocomplete

Uzun zamandan beri istediğim birşeydi kendime ait WordPress temaları yapmak. Şimdiye kadar çalıştığım bütün çalışma arkadaşlarımla da bu konuyu konuşmamıza rağmen, kimse elini taşın altına sokamamış, hazır iş alıp teslim etmektense yeni tema yaratım sürecine kimse cesaret edememişti. Zaten bu kişilerle de uzun süre çalışamadık. Yanımda çalışacak kişinin hayalleri olmalı, bazı riskleri göze almalıydı. Ne yazıkki böyle birini bulamamış olmaktan yakınırken Bülent Sakarya uzun zamandan beri ilettiğim çalışma teklifimi sonunda değerlendirdi ve 3 Ocak 2011 yani yeni yılın ilk iş gününde birlikte çalışmaya başlamıştık. 16pixel olarak bu güne kadar bir çok WordPress teması yaptık, gerek kendi proje sitelerimize, gerek müşterilerimize, gerekse de bize bir A4 kağıdının üzerine taslağını çizerek gelen kişilere hep kaliteli işler sunduk. Ama dediğim gibi hep kendi imzamızı taşıyan bir WordPress teması üretip, bunu ücretli ya da ücretsiz olarak hayata geçirmek istiyordum. Bu süreç Bülent Sakarya ile hızlandı ve zaten hali hazırda ürettiğimiz WordPress temalarında da kalitemiz gözle görünür derecede artarken, işlerden vakit bulduğumuz bir gün kendi temamızı yapmak için kolları sıvadık. 14 Ocak 2011 tarihinde Bülent bir A4 kağıdına basit karalamalarla hayal ettiği bir temayı çizdi, ben de bunun üzerinden Photoshopta temayı çizmeye başlamıştım. Az çok sağı solu, rengi belli olmaya başlamışken temaya vereceğimiz isimi düşünüyordum. Son zamanlarda Adsense Uyumlu WordPress Temaları ve Seo Uyumlu WordPress Temalarına çok rağbet varken logo olarak Adsenseo yazdım, domaine bakmadım bile kesin doludur diye. Çalışmanın yarısına geldiğim zaman mola verdim ve ne olur ne olmaz diye domaini kontrol etmek istedim. Eğer bu konuda üretim yapan biri varsa en azından adı değiştirecektim, hala dolu olduğunu tahmin ediyordum.

adsenseo.net adresinin boş olduğunu gördüm, çok şaşırdım aslında, içinde adsense ve seo kelimeleri geçen bir domain nasıl olur da boş olur, kesin bir pislik vardır diey bir çok yerden kontrol ettim. Arşiv sayfalarına baktım, arama motorlarında aradım en son 2 yıl önce bırakılmış bir domainde ondan sonra kimse elini sürmemişti. Acaba dedim benim hissettiğim gibi güzel bir domain değil mi? Yoksa neden boş kalsın? O sırada sevgili arkadaşım Halit Altunterim‘e adsenseo.net nasıl bir domain sence diye sordum? Bir yandan da elim satın al tuşunda idi :)

Belki o an Halit kötü deseydi böyle birşey hiç olmayacaktı :D

Temanın ana hatları çıktıktan sonra Bülent ile birlikte tasarımdaki son kararları verdik ve artık kodlamaya başlamamız gerekiyordu. Kendim çizdiğim için çok kısa bir sürede xhtml/css ‘e döktüm ve basit olarak wordpress teması olarak kaydedip çalıştırdım. Artık temanın bütün özellikleriyle Bülent ilgilenecekti. Bu konuda kendini geliştirmiş çok iyi biri ve onunla birlikte çalışmaktan dolayı çok mutluyum. Yaklaşık 1 hafta içerisinde neredeyse herşeyi bitirmiş ve artık insanlara duyurmak için heyecanlanıyorduk. Araya giren zamansız işler, müşterilerin acil işleri derken süre epey uzadı. Aslında sürenin uzaması daha iyiydi, çünkü daha çok kontrolden geçti ve daha çok fikir aklımıza geldi.

31 Ocak 2011 tarihinde ise, diğer renklere de karar verip Adsenseo projemizdeki ilk temamızı ücretsiz olarak insanlarla paylaştık. Gerçekten şimdiye kadar gelen tepkiler çok güzel, hiç olumsuz bir düşünce yok, kaliteli bir iş çıkarttığımız için çok mutluyuz. İlk günün ardından tahminlerimizin de üzerinde download sayısı oldu, temayı indirip kullanan kişiler adreslerini paylaştıkları zaman hemen kontrol ettik. Bir kaç kişinin sitesinde kullandığı eklentilerle çatışan sorunlar ve gelişmesi istenilen yerlerin de tespitinden sonra hemen 1 Şubat 2011 tarihinde v1.1′i yayımladık. Ufak bir versiyon geçmişi de olsa gayet hoş özellikler eklendi. 2.versiyonu biz bile tahmin edemiyoruz, bizim ve fikirlerini paylaşan arkadaşlarımızın da katkılarıyla 2. versiyon çok daha güzel olacak. İlk temamız olduğu için bunu ücretsiz olarak paylaştık, bundan sonraki temalarımız ve 2. versiyon temamız ufak bir yıllık ücret karşılığında satın alınabilecek. Yani her temaya tek tek para vermektense ücreti karşılığında aldıkları şifre ile yıl boyunca ürettiğimiz bütün temaları satın almış olacaklar. Bunun için de her ay 1 tema üretmek gibi bir planımız var, bakalım inşallah bir aksilik çıkmazsa bu hızda Adsenseo’yu geliştireceğiz. Sırada film, müzik, sağlık, alfabetik, fotoğraf gibi konularda temalar var, taslakları hazır, çizimlere yakında başlayacağız. Takipte kalın ;)

Öncelikle Bülent Sakarya’ya, Halit Altunterim’e, demo sürecinde fikirlerini paylaşan Serkan Cura ve Soner Tümer‘e ve temayı yayımladıktan sonra fikirlerini bizlerle paylaşan, destekleyen herkese çok teşekkür ederim. O kadar tema dedik buyrun bu da linki :D

Adsenseo Teknoloji Teması

“Kulun bir planı varsa, Allah’ın da bir planı var.”

Bu yüzden inşallah diyoruz…

Sonra paylaşmak istediğiniz siteye girin ve yer imlerine eklediğiniz o adrese tıklayın, tarayıcınızın sağ üst köşesinde bir alan açılacak, kalem rengi ve boyutunu seçip sitenin üzerine dikkat edilmesi gerekn yeri çizebilir ve hatta üzerine not da ekleyebilirsiniz. Ve hemen ardından size bir link vericek, arkadaşınız bu linke tıkladığı zaman o siteyi sizin çizdiğiniz gibi görecek… Sanırım örnekle daha iyi anlatacağım:

Diyelim ki ben nasilyap.com sitesinde bir içeriği arkadaşıma göstermek istiyorum, hemen yer imlerimden MarkUp ‘ı seçip çizip linki alıyorum:

Görselde gördüğünüz gibi sitenin üzerinde istediğim kalınlıta ve renkte çizgi çizebildim ve yine istediğim bir renkte yazı ekleyebiliriyorum, üstelik yazının yeri taşınabiliyor. Ve bu işlem için hiç bir siteye üye de olmuyorum, site hemen bana bir kod üretiyor ve arkadaşıma gönderiyorum:

http://markup.io/v/6tcwjagannzq

Bu tür kötü durumlarla karşılaşmamak için belli sürelerde sitelerinizi yedeklemeniz gerekir. Yoksa aylarca hatta yıllarca emek verdiğiniz bütün yazılarınız bir anda yok olabilir. Bu sebeple size basit yoldan nasıl yedek alabileceğinizi anlatalım ki emekleriniz boşa gitmesin.

WordPress için manuel yedek alma yöntemi:

WordPress içerik yönetim sistemi size mevcut olarak içe aktar / dışa aktar hizmetleri sunar. (Import / Export)

Dışa aktar (Export) seçeneği ile yazılarınızı dışarı aktarabilirsiniz ve içe aktar (Import) yöntemiyle de yazılarınızı blogunuza ya da başka yeni bir bloga kolayca aktarabilirsiniz. Basit bir şekilde yedek almak için dışa aktar seçeneğini kullanabilirsiniz. Buradaki en güzel özelliklerden biri ise eğer blogunuzda birden fazla yazar var ise sadece istediğiniz yazarın yazılarını da yedekleyebiliyorsunuz.

Yazarı seçtikten sonra (ya da tüm yazarlar) oluşturulacak dosyayı bilgisayarınıza indirmek gerekiyor. İndirilen dosya .xml uzantısına sahiptir. Bu dosya bilgisayarınızda bulunduğu sürece, dosyayı oluşturduğunuz tarihe ait bütün yazılarınız yedeklenmiş olur. Olası bir sorun ya da başka bir adrese taşımak istediğinizde bu sefer bu dosyayı içe aktar komutuyla yükleyeceğiz ve bütün yazılar WordPress blogumuza yüklenmiş olacak.

WordPress’in içe aktar (import) sayfasında bir çok servisten yedek alınabileceğini gösteriyor. Biz WordPress’ten yedeği aldığımız için, yedeği yükleyeceğimiz zamanda WordPress seçeneğini seçiyoruz.

Ardından çıkacak sayfada, bilgisayarımızdaki .xml dosyasının yolunu belirtiyoruz ve yüklüyoruz.

Hatırlatmada fayda olan bir kaç konumuz daha var.

1) Eğer aldığınız yedek 2MB’tan büyük ise, WordPress’in varsayılan ayarlarına göre dosyayı yükleyemiyoruz. Bunun için hosting hizmeti alan firma ile görüşmemiz gerekiyor.

2) 2MB’tan büyük dosyalar, hosting firması tarafından 2MB sınırı değiştirilmiş şekilde yüklense bile sorun çıkartabiliyor. WordPress’in varsalıyan bu içe aktar / dışa aktar hizmeti büyük dosyalar için çok da sağlıklı sonuçlar vermiyor. Çok yazı ile karşılaştığı zaman sapıtabiliyor. Eğer çok yazınız varsa bu yöntem ile aldığınız yedeğe çok güvenmeyin.

3) İçe aktar / dışa aktar hizmeti ile aktardığınız dosyalar sadece yazılarınızı yedekler. Yazılarınızda kullandığınız fotoğraflar varsa bunları sadece o görselin yolu olarak kaydeder. Eğer fotoğrafları yazınıza admin’den siz eklemediyseniz, yani başka sitelerden sadece fotoğrafın yolunu yayınlıyorsanız elbetteki sorun olmayacaktır. Ama fotoğrafları admin’den yazının içine siz yüklüyorsanız bu sefer sadece yazı olarak yedek alındığı için yeni bir kurulum yaptığınızda fotoğraflar yerine fotoğrafların yolu gözükecektir. Bu sebeple yedek alırken, uploads klasörünüzü de zaman zaman bilgisayarınıza bir FTP programı ile kaydetmeye çalışın. Eğer sorunla karşılaştığınız zaman sadece veritabanınız bozulduysa, tekrar içe aktar yaptığınız zaman satın almış olduğunuz web alanında fotoğraflarınız da kayıtlı olduğu için tekrar blogunuz sorunsuz çalışacaktır. Ama server’da bir sorun olduğu zaman fotoğraflarınız da gideceği için uploads klasöründeki fotoğraflarınızı da belli sürelerde kaydetmeyi unutmayın.

WordPress için otomatik yedek alma yöntemi:

Bunun için yazılmış çok güzel bir eklenti var. WP-DB-Backup isimli eklenti, sizin yerinize belirttiğiniz periyotlarda yedek alır. Manuel ve Otomatik yedek alma kararı tamamen size aittir. Sonuçta bir eklentiye de güvenmek ne kadar doğru…

Bu eklentiyi kurduktan sonra Araçlar menüsünde içe aktar, dışa aktar seçeneklerinin altına bir de Backup seçeneği eklenecek.

Ve bu eklentinin en güzel tarafı ise detaylı seçeneklerinin olması. 10 dakikada bir, günde bir, iki günde bir, haftada bir gibi seçenekler mevcut. Ayrıca yedeğinin alınmasını istediğiniz tabloları da seçebiliyorsunuz.

Seçtiğiniz ayarlara göre size e-posta olarak yedek dosyanızı gönderecektir.

Artık siz uğraşmadan belirttiğiniz zaman aralıklarında e-posta adresinize yedek dosyaları gelecek ve olası bir sorunla karşılaştığınız zaman istediğiniz tarihin yedeğini yükleyip sorunsuz blog tutmaya devam edebilirsiniz. Bu yedeği yüklemek için ise phpMyAdmin sayfasına girmeniz gerekmektedir.

phpMyAdmin üzerinden import seçeneği ile bilgisayarınıza indirmiş olduğunuz .gz uzantılı sıkıştırılmış veritabanı yedeğini yükleyebilirsiniz. Bu yolla ise bütün fotoğraflarınız da yedeklenmiş olacak. Ama en başta da söylediğimiz gibi yine de bir eklentiye güvenmek çok doğru olmaz. En iyisi mesela bu eklenti her hafta size yedek oluştururken (Web alanınızdan yiyeceğini unutmayın.) siz de mesela 15 günde bir tam detaylı bir yedek alın.

Bu kısıma kadar anlattıklarım basit düzey yedek alma yöntemleriydi. “-Yedek aldım ne de olsa artık huzur içerisinde uyuyabilirim.” demeyin sakın yine de bu anlattığım yollara güvendiğimi söyleyemem. Eğer bilgilerinizin kaybolmasını istemeyecek kadar tutumlu blog yazıyorsanız kötü senaryoları her zaman düşünmelisiniz. Eğer gerçekten değer verdiğiniz bir blogunuz varsa mutlaka en azından ayda bir defa yedek alın. Bu işe ciddi ciddi zaman ayırıyorsanız bu zahmetlere katlanmak zorundasınız. Bundan sonraki kısımda ise kayıpsız – kesin – tam teşekküllü yedek alma yöntemlerini anlatacağım.

Yazının ikinci bölümünde görüşmek üzere…

Warning: curl_setopt() [function.curl-setopt]: CURLPROTO_FILE cannot be activated when in safe_mode or an open_basedir is set in /wp-includes/http.php on line 1302

Warning: Cannot modify header information – headers already sent by (output started at /wp-includes/http.php:1302) in /wp-includes/pluggable.php on line 868

wordpress.org forumlarında çok sorulmuş, sebebi henüz bilinmezken kodları biraz kurcaladığımızda 3 dosyalık bir yama sunmak istedim sizlere. 15bin satır kod içerisinde şunu şununla değiştirin demek yerine bu üç dosyayı da sizlere sunuyorum. Mevcut dosyalarınızı mutlaka bilgisayarınıza kaydedin, resmi bir güncelleme olduğu zaman belki bu kodlar çakışabilir, garantisi yok. Değiştireceğiniz dosyalar:

wp-includes klasörü içerisinde:
class-simplepie.php
default-widgets.php
http.php

WordPress 2.9 ‘da eğer bu hatayı alıyorsanız, hatalarını düzeltmek için yamayı indirin.

WordPress 2.9 Yama.zip

Şimdi dökeceğim her harf spoiler içereceğinden dolayı tavsiye edeceğim bir filmi mahvetmek istemiyorum. Film gerçekten çok başarılı, yorgun veya uykusuz bir şekilde izlerseniz eğer çok sıkıcıydı, çok uzundu bıdı bıdı diyebilirsiniz ama belki de biraz şarapla izlenebilecek türden tatlı bir film. Zaten Scarlett var desem yeter ;) Özellikle Bill Murray‘ın mimikleri bile filmi izlettirmeyi başarıyor. Özellikle filmin sonunda izleyiciye bırakılmış bir üç nokta var. O noktaları doldurmak için film bittikten sonra filmdeki bütün sahneler aklınızdan hiç çıkmıyor…