Ezgi doğduğundan beri bir baba olarak, sorumluluklarım sebebiyle normal insanlar gibi normal mesai saatlerinde çalışıyorum. Arkadaşlarım da bilirler ki bunun öncesinde sürekli gece çalışan biriydim. Gece çalıştığım süre boyunca (bu süreç yaklaşık olarak 5 yıla denk geliyor) haliyle bütün sosyal çevrem hep gece çalışanlardan oluşuyordu. Tabi gecenin bir yarısı her yer kapalı olduğu için bir kafede buluşmak, misafirliğe gitmek gibi gerçek anlamda bir sosyal çevremin olduğu söyleyenemez, sadece e-sosyal çevrem vardı. Bu da tabi normal insanlara göre beni a-sosyal yapıyordu. Çünkü normal insanlar hayata başladığı noktada ben uyuyordum ve onlar yataklarına girdiklerinde ben çalışıyordum. Haliyle normal insanlarla hiç ilgi-alakam yoktu. Güneşi görmedikçe, normal insanları da hiç görmedim. Bu süreçte en hoşuma giden zaman, sabah uyumayıp, şehrin en kalabalık noktasında saatlerce oturup insanları izlemekti. Yoğun bir gecenin ardından bu bana büyük bir ödül gibi geliyordu. Gerçek sosyal çevremle ise görüşmeye pek imkanım olmuyordu, çünkü onlarla görüşebileceğim saatlerde, yani onlar işlerinden çıktıkları zamanda ben işe başlıyordum. Bunun zor bir durum olduğunu sanabilirsiniz ama bence en iyi çalışma yöntemi bana göre gece çalışmaktı. Çünkü odaklandığım bir işim vardı ve odak noktamın dağılmasını istemiyordum. En iyi odaklandığım zaman ise geceydi. Çünkü kapım çalmıyor, telefonla kimse aramıyordu. En önemlisi şehrin kuru gürültüsü yoktu, korna sesi yoktu, motor sesi beynimi .ikmiyordu…vs. Yani daha iyi konsantre olabiliyordum.

Gece çalıştığım 5 yıllık sürecin, 2 yılını evde home-office çalışarak, 3 yılını da bir ofis işleterek geçirdim. Aslında ilk 2 yıldan sonra, artık normal insanlar gibi yaşamak istediğim için ofis şartlarına bağımlı kalmak adına bir ofis açmıştım. Ama 7 kişinin çalıştığı bir ofiste konsantre olmak çok zordu. Gelen telefonlar, müşteriler, misafirler derken çalışmak ne mümkün. En basiti öğle vakti ne yesek diye düşünülmesi bile bir dertti benim için. Bir arkadaşınız ziyaret ettiği zaman, git diyemedikçe sizin mesainizden çalması da sorundu benim için. Bu yüzden hep “iş”ime yarayacak kişilerle arkadaşlık yapıyorum artık. Hayır çıkarcı olarak tanımlayamazsınız beni. Facebookta komik video paylaşan arkadaşınızla ofisinizde geyik yapmayı mı istersiniz, yoksa Twitter’da bir makale paylaşan arkadaşınızla, o makale hakkında tartışmayı mı istersiniz? Odaklandığınız bir iş olduğu sürece, geyik yapmak hep vakit kaybıdır. Tamam insanın hoş sohbete de ihtiyacı vardır ama mesai saatlerinde bu olmamalıdır. Ama zaten odaklanmamışsanız, o ofiste sadece iş olsun diye duruyorsanız, geyik yapmak sizin hakkınız. Ne kadar da güzel mesai dolduruyorsunuzdur.

Ofisi açtığım ilk bir kaç ay düzenli mesaiyi denememe rağmen, bu bahsettiğim bütün dış etkenler yine beni gece çalışmaya itmişti. Sürekli normal insanlar gibi yaşamak istesem de, odaklandığım iş için harcamam gereken mesai için en uygun zamanın gece olduğunu gördüm. Evet gece sessizdi ve sizi rahatsız edecek hiç birşey yoktu hayatınızda. Ve daha da fazlası, şöyle bir çalışma şeklim vardı:

Normal mesai saatlerinde çalışan kişiler, mesailerini bitirdikten sonra bütün işleri ben devralıyordum. Bütün işleri toparlayıp, üzerine çalışmaya başlıyordum. Son olarak sabah saatlerinde ise işleri bir güzel havuzda biriktirip, kimin üzerine ne katması gerektiğine dair masalarına ufak notlar bırakarak evime gidiyordum. Yani ilk işim günü kontrol edip, doğru yola sokmak, sonrasında ise üzerine birşeyler katmak ve ertesi günü planlayıp devretmek oluyordu. Böylelikle ofiste daha fazla çalışılıyor ve işler daha hızlı ilerliyordu. Herkesin ortak sürede mesai yapması için bir kişinin kontrol mekanizması olması, denetlemesi ve planlaması ve işleri paylaştırması gerekiyordu ama bir kişi daha çalıştırmak için gerekli unsurlara henüz sahip değildik. Bunu benim üstlenmem, hem işin sahibi olarak daha doğru yolda ilerlememize neden oluyordu, hem de gece çalıştığım için daha huzurlu oluyordum. Bu işleri, normal mesai saatlerinde de yapabilirdim ama bu sefer hayal dünyam körelir ve yaratıcı biri olamazdım. Rahat olamadığım için üretemez, dış etkenlerle uğraşırken daha sinirli biri olurdum.

Tek başıma sessiz sakin çalışırken ve bütün dertlerden uzak dururken, odaklandığım işe daha fazla değer kattığımı düşünüyorum. Çalışma arkadaşlarımın da katkısıyla hedefe daha hızlı yaklaştık. Çünkü bunu tek başıma yapmaya kalksaydım daha yolun yarısına bile varamazdım. Sadece bu odaklandığımız işten kendimi çıkarttığımda bile, hem iş ilerlerken, ofisin maddi açıdan çalışabilmesi için gerekli bütçeyi gece müşteri işleri yaparak kurtarabiliyordum. Çalışma arkadaşlarımı müşteri işleri ile boğmak doğru değildi. Tek bir şey için toplandık ve bu doğrudan uzaklaşmak büyük bir tehlike olurdu. Bu müşteri para getirir ama zaman götürür paradoksuyla ilgili yazdığım bu yazıyı da okumanızı tavsiye ederim.

Baba olduktan sonra normal mesai saatlerine dönmem gerekti. Çünkü zombi bir baba imajı bana itici geliyordu. Normal insanların yaşam sürecine denk gelemiyorken, çalışıyorum diye kızımı görmeyecek değildim. Normal insanlar uyanırken benim uyumam bana bugüne kadar koymadı ama kızımla birlikte uyanıp, birlikte uyumak istiyordum. 15 aydan beri artık ben de normal insanlar gibi yaşıyor, normal saatlerde alışverişe çıkıyor, telefonlarıma cevap veriyor, kapım çaldığında seviniyor, arkadaşlarımla görüşebiliyorum. Buraya kadar iyi ama 15 ay öncesine kadar sahip olduğum e-sosyal çevrem artık yoktu. İki ucu boklu değnek tanımı tam bu durum için denilmiş olabilir. Normal mesai saatlerinde gtalk listemde herkes offline, sosyal ağlardan takip ettiğim bütün profiller ıssız. Ben uyurken, herkes uyanıyor, ben uyandığımda herkes uyuyor. Ne kadar garip değil mi?! Şimdi de ben farklı insan oldum. Bundan 5 yıl önce de tersi durum için farklıydım, şimdi dünya standartlarına göre normal oldum ama çevrem değiştiği için kendi normal çevreme göre farklı bir insan oldum.

Odaklanma sürecini geride bıraktığım için, Allah’a şükür işler artık rayına girdiği için eskisi gibi bu durum beni yıpratmıyor. Zaten daha iyi bir hayat için böyle çalışmıştım. Artık ben de normal bir insanım.

Bu vakte kadar normal insanlar gibi çalışsaydım, hayatı 2 yıl geriden takip ediyor olurdum. Şimdi gündüz takviyesiyle birlikte 2 yıl ilerideyim.

Not: Bu yazıyı gece mi çalışmak daha iyi, gündüz mü çalışmak daha iyi diye artılarıyla eksileriyle anlatıp, hangisinin daha iyi olduğunu söyleyerek nihayete erdirecektim. Ama yazarken farkettim ki gece çalışması yapmasaydım, güneşin kıymetini şuan bilmiyor olacaktım. Bence odaklanmanız gereken bir işiniz varsa bir süre normal hayattan uzaklaşın. Sonra güneşin keyfini sürersiniz. Ve o zaman anlarsınız neden gece var, neden gündüz var.

İşte çektiğim bazı videolar:

1) Zellina markasının katalog çekimleri esnasında çektiğim backstage havalarında bir video:

2) Bursa Hayvanat Bahçesi’nde çektiğim bir “Ayı” klibi:

3) Kar yağarken Bursa Korupark kavşağında çektiğim farklı havalardan bir video:

Blogspot’tan kendi adresinde wordpress alt yapısını kullanmak isteyenler için sağladığım hizmette bu güne kadar en büyük sıkıntıyı blogspot’taki fotoğrafların taşınamamasından dolayı yaşıyorduk. Bilindiği üzere blogspot’tan yazıları, kendi alanınızdaki wordpress’e aktarmak çok kolay. Ayarlar bölümünden içe aktar diyorsunuz ve blogspot’u seçiyorsunuz. Bu sırada eğer blogspot’unuzun olduğu google hesabınızdan bağlıysanız blogspot adresinizi otomatik olarak görüyor ve size sadece bir tuşa basmak kalıyor. Ve bu özellik sayesinde blogspot’taki bütün yazılarınız, wordpress’e aktarılıyor.

Fakat blogspot bu çıktıyı xml olarak verdiği için (yani tam olarak dosya aktarımı alamıyorsunuz) aktardığınız şekilde fotoğrafları hala blogspot üzerinden görüyor. Yani blogspot engelli olduğu için kendi adresinizde bütün yazılarınız olmasına rağmen fotoğraflarınız boş gözüküyor. Hal böyleyken fotoğrafları bir şekilde, wordpress’i kurduğunuz barındırma alanına taşımanız gerekmektedir. Şimdiye kadar sorduğum arkadaşlarımın çoğu bu işi manuel olarak yapmış ama çok fazla fotoğrafı olan siteler için bu çözüm çok mantıklı görünmüyor.

Geçen hafta aldığım blogspot’tan wordpress’e taşıma işinde, blogspot sahibinin yazıdan daha çok fotoğraf ağırlıklı bir sitesi olduğu için bunun için mutlak bir çözüm arayışına koyuldum. İlk aklıma gelen, wordpress’ten tekrar bir xml çıktı alıp (dışa aktar) ya da phpMyAdmin üzerinden replace all komutu yazmaktı. Lakin, google’ın blogspot hizmetinde fotoğraflar için kullandığı birden fazla server vardı. Yani adresiniz.blogspot.com/uploads/fotograf.jpg diye standart bir yol olsa, adresiniz.com/uploads/fotograf.jpg diye tüm yolları değiştirebilirsiniz. Ama bir yazıdaki yazılar bile farklı sunucu yollarına gönderilmiş. (1bp,2bp,3bp,4bp tabi bu değişikliğin dışında .com/ ‘dan sonra bir çok farklı karakter ile klasörleme yapılmış. Sitedeki bütün fotoğrafları Picture Downloader gibi programla indirsek bile replace all yapmak için yine çok vakit ayırmak gerekiyor. Bu iş için bir çok çözüm düşündüm ve aradım ama ulaştığım hiçbir sonuç sağlıklı bir sonuç vermedi. Ta ki şu eklenti ile karşılaşana kadar:

Blogger Image Import – Reloaded

Taşıma işleminden sonra bu eklentiyi çalıştırarak, bütün fotoğraflarınızı kendi server’ınıza aktarabilirsiniz. Eklenti birkaç günden beri yapmak istediğim replace all fonksiyonunu çok iyi beceriyor ve bütün fotoğrafları upload klasörünüze atıp, yollarını otomatik olarak değiştiriyor. Yani eklenti sizin bütün fotoğrafları indirmenize ve bir kod yazmanıza gerek bırakmadan, tek tuşla fotoğraflarınızı da taşıyor. Size kalan tek şey Ayarlar bölümünde eklentiye blogspot adresinizi yazmak ;)

Bu eklenti wordpress.org adresinde bulunmuyor, bu sebeple olabilecek sorunlardan ben de sorumlu değilim :) Ben denedim çalıştı ve başkaları da belki faydasını görür diye paylaşmak istedim. Keyifli bloglamalar ;)

Bu wordpress eklentisi ile mümkün. Eklentinin ayar sayfasından, kaç harften sonra önermenin başlayacağını, sadece başlıklardan mı yoksa etiket ve kategorileri de dahil edelim mi diye çok güzel ayarları da mevcut. Ayrıca bir kaç farklı stil de seçebiliyorsunuz.

Bileşen olarak eklenen arama çubuğunda sorunsuz çalışıyor.

SearchAutocomplete

Anasayfada “sadece” ve istediğimiz kadar sabit yazının gösterilmesi için gereken kod:

<?php
$sticky = get_option( 'sticky_posts' );
query_posts( array( 'post__in' => $sticky, 'caller_get_posts' => 1, 'orderby' => ID, 'showposts' => 4 ) );
?>

Örnek;

<?php
$sticky = get_option( 'sticky_posts' );
query_posts( array( 'post__in' => $sticky, 'caller_get_posts' => 1, 'orderby' => ID, 'showposts' => 4 ) );
?>
<?php if (have_posts()) : while (have_posts()) : the_post(); ?>

<?php the_title(); ?>

<?php endwhile;?>
<?php endif; ?>

Yaptığımız zaman bu kodu eklediğimiz yerde sabit olarak seçilmiş sadece 4 tane yazının başlığını görüntüleyebiliyoruz.

Lorem Ipsum Post Generator eklentisi ile istediğiniz kadar yazıyı istediğiniz kadar paragraf sayısı ile tek tuşla ekleyebiliyorsunuz. Bu eklenti sayesinde ciddi bir süre kazandım tema yazarken. Bir de keşke resim de ekleseymiş yazılara tam olacakmış :) Neyse buna da şükür…

Eklenti Adresi: Lorem Ipsum Post Generator

<?php the_category(', ');?>

ile yazının kategorilerini listeliyoruz fakat bu listeden istediğimiz kategori başlıklarını kaldırmak için exclude komutu yetmiyordu, bunun için şöyle bir yol varmış:

function exclude_post_categories($excl='', $spacer=' '){
   $categories = get_the_category($post->ID);
      if(!empty($categories)){
      	$exclude=$excl;
      	$exclude = explode(",", $exclude);
		$thecount = count(get_the_category()) - count($exclude);
      	foreach ($categories as $cat) {
      		$html = '';
      		if(!in_array($cat->cat_ID, $exclude)) {
				$html .= '<a href="' . get_category_link($cat->cat_ID) . '" ';
				$html .= 'title="' . $cat->cat_name . '">' . $cat->cat_name . '</a>';
				if($thecount>1){
					$html .= $spacer;
				}
			$thecount--;
      		echo $html;
      		}
	      }
      }
}

Bu kod satırını temamızın içinde bulunan functions.php dosyamızın içine ekliyoruz, eğer yoksa hemen bir functions.php dosyası açın ve bu kodu yapıştırın ama tabiki

<?php the_category(‘, ‘);?>

kodunun yerine

<?php exclude_post_categories('15,20,30',', '); ?>

kodunu kullanın. Burada 15,20,30 kategori ID'leridir. Kaldırmak istediğiniz kategori ID'lerini virgülle ayırarak ilk tırnak içine yazın, işlem tamam, artık iç sayfada mesela özel bir alan için açtığınız kategorinin adı gözükmeyecektir.

    <?php
if ( $paged < 2 ) {
	include 'page1.php';
	} elseif ( $paged > 1 ) {
	include 'page2.php';
	} else {
}
?>

Ben bu kodu index.php’de şu şekilde kullandım:

<?php get_header(); ?>
    <?php
if ( $paged < 2 ) {
	include 'page1.php';
	} elseif ( $paged > 1 ) {
	include 'page2.php';
	} else {
}
?>
<?php get_sidebar(); ?>
<?php get_footer(); ?>

Yani geldi header’ı çağırdı, ana sayfadaysa page1.php ‘yi çağırdı (index.php dosyasının içeriğini get_header ve get_sidebar arasındaki satırları buraya kopyalamanız yeterli.) ve sidebar ve footer’ı çağırarak görevini tamamladı. İkinci sayfaya geçildiğinde ise (www.siteadresiniz.com/page/2) page2.php’yi gösteriyor. Yine page.php’de de istediğiniz gibi bir düzen yazabiliyorsunuz.

Ben de unutmamak için buraya kaydetmiş oldum, umarım işinize yarar.

“Kulun bir planı varsa, Allah’ın da bir planı var.”

Bu yüzden inşallah diyoruz…

Sonra paylaşmak istediğiniz siteye girin ve yer imlerine eklediğiniz o adrese tıklayın, tarayıcınızın sağ üst köşesinde bir alan açılacak, kalem rengi ve boyutunu seçip sitenin üzerine dikkat edilmesi gerekn yeri çizebilir ve hatta üzerine not da ekleyebilirsiniz. Ve hemen ardından size bir link vericek, arkadaşınız bu linke tıkladığı zaman o siteyi sizin çizdiğiniz gibi görecek… Sanırım örnekle daha iyi anlatacağım:

Diyelim ki ben nasilyap.com sitesinde bir içeriği arkadaşıma göstermek istiyorum, hemen yer imlerimden MarkUp ‘ı seçip çizip linki alıyorum:

Görselde gördüğünüz gibi sitenin üzerinde istediğim kalınlıta ve renkte çizgi çizebildim ve yine istediğim bir renkte yazı ekleyebiliriyorum, üstelik yazının yeri taşınabiliyor. Ve bu işlem için hiç bir siteye üye de olmuyorum, site hemen bana bir kod üretiyor ve arkadaşıma gönderiyorum:

http://markup.io/v/6tcwjagannzq